სომეხთა და ქართველთა გადამრევი სტრიგოვსკი-1:

სომეხთა და ქართველთა გამაგიჟებელ იოზეფ სტრიგოვსკიზე:

იოზეფ სტრიგოვსკი, ავსტრია და სომხეთი, ავტორი კრისტინე მარანჩი,

1918 წელს იოზეფ სტრიგოვსკიმ დაასრულა ფუნდამენტური ნაშრომი სომხური ხუროთმოძღვრების ისტორიის შესახებ, "სომეხთა ხუროთმოძღვრება და ევროპა" //Die Baukunst der Armenier und Europa//.

ა სომეხთა და ქართველთა
გადამრევი სტრიგოვსკი.

ტოროს ტორამანიანის მიერ შეკრებილი მასალის საფუძველზე სტრიგოვსკიმ ჩაატარა უზარმაზარი მასშტაბის შედარებითი კვლევა და დაადგინა სომხეთის როლი ბიზანტიის, ირანის და დასავლეთ ევროპის ხუროთმოძღვრების განვითარებაში. ბევრმა აღნიშნა სტრიგოვსკის დებულებების საკამათო ხასიათი განსაკუთრებით ქრონოლოგიისადმი მისი დაუდევარი დამოკიდებულების და ხუროთმოძღვრების აშკარად რასიული ინტერპრეტაციის გამო. გაცილებით ნაკლები ყურადღება მიექცა სტრიგოვსკის განსაკუთრებით სომხეთით გატაცების მიზეზებს, რატომ გადაწყვიტა ამ გამოჩენილმა მეცნიერმა, ვენას პრესტიჟული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელმა ამდენი დროის და ენერგიის დახარჯვა მსოფლიოს ამ უცნობი კუთხის ხელოვნებაზე წიგნის დასაწერად? მე ამ საკითხს განვიხილავ წიგნის ევროპული და აღმოსავლური კონტექსტის განხილვით. მე შევეცდები იმის დამტკიცებას რომ სტრიგოვსკის ყურადღება მიიპყრო პარალელმა მის საკუთარ სამყაროსთან, პირველი მსოფლიო ომის დროინდელ ავსტრიასთან....მისი ეს ნაშრომი არაა მარტო სომხეთის ხელოვნებისა და არქიტექტურის გამოკვლევა. აქ დეტალურადაა განხილული ლიტურგია, რელიგია, სამახსოვრო წარწერები და ლიტერატურული წყაროები.

130 წლის წინ,1882 წელს დაიბადა პაველ ფლორენსკი

http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-51676/ 

1882 წლია 22 იანვარს, 130 წლის წინ დაიბადა პაველ ალექსანდროვიჩ ფლორენსკი, ბოლშევიკების მიერ მოკლული კიდევ ერთი კაიკაცი. რუსული კულტურის ვერცხლის საუკუნის გამოჩენილი ღვთისმეტყველი,მეცნიერი და ფილოსოფოსი. მისი ლიტერატურული გარემოს წევრები იყვნენ ვლადიმირ სოლოვიოვი, ანდრეი ბელი,ვალერი ბრიუსოვი, კონსტანტინ ბალმონტი,დმიტრი მერეჟკოვსკი,ზინაიდა გიპიუსი,ალექსანდრ ბლოკი....

მიხაილ ნესტეროვის სურათი
 "ფილოსოფოსები, პაველ ფლორენსკი
და სერგეი ბულგაკოვი" //1917//

პაველ ფლორენსკიმ უკვე უნივერსიტეტში დაინახა ცოდნის შეზღუდულობა და მიხვდა ღმერთის რწმენის გარეშე ჭეშმარიტების შემეცნება შეუძლებელია. მან გაიცნო დონის მონასტერში მცხოვრები ეპისკოპოსი ანტონი//ფლორენსოვი// და სთხოვა მას კურთხევა ბერად შედგომაზე. ეპისკოპოსმა მას ურჩია ტროიცე-სერგის სასულიერო აკადემიაში შესვლა.

აკადემიის დამთავრების შემდეგ ფლორენსკი ხდება მასწავლებელი ამ აკადემიაში. ის წერს წიგნების ღვთისმეტყველების,ფილოსოფიის და ფილოლოგიის საკითხების თაობაზე. დაოჯახდება და ხდება მღვდელი.

ოქტომბრის გადატრიალებამდე რჩება 6 წელი.

პაველ ფლორენსკი რევოლუციის შემდეგ ხდება ტროიცე -სერგის ლავრას სწავლული მდივანი და სალაროს მცველი. მნიშვნელოვანწილად ფლორენსკის წყალობით გადარჩა მისი მთავარი სიწმინდე- წმინდა სერგი რადონეჟელის თავი.

ლავრის დახურვის შემდეგ ფლორენსკი მუშაობს სახალხო მეურნეობის სრულიად საკავშირო საბჭოში//ვსნხ// და მონაწილეობას იღებს რუსეთის სახელმწიფო ელექტრიფიკაციის //გოელროს// განხორციელებაში.

რუსული ვერცხლის საუკუნე

http://moy-bereg.ru/kultura-serebryanogo-veka/kultura-serebryanogo-veka.-russkaya-kultura-rubezha-xix-xx-vekov-html-2.html
Русская культура рубежа XIX-XX веков. Серебряный век русской культуры

Добавьте подпись

Страница 1 из 6 

Русская культура конца XIX – начала XX веков – сложный и противоречивый период в развитии русского общества. Культура рубежа веков всегда содержит в себе элементы переходной эпохи, включающей традиции культуры прошлого и новаторские тенденции новой зарождающейся культуры. Происходит передача традиций и не просто передача, а зарождение новых, все это связано с бурным процессом поиска новых путей развития культуры, корректируется общественным развитием данного времени. Рубеж веков в России – период назревания крупных перемен смена государственного строя, смена классической культуры XIX века на новую культуру XX века. Поиск новых путей развития русской культуры связан с усвоением прогрессивных веяний западной культуры. Пестрота направлений и школ – черта русской культуры рубежа веков. Западные веяния переплетаются и дополняются современными, наполняются конкретно русским содержанием. Особенностью культуры этого периода является ее ориентация на философское осмысление жизни, необходимость выстроить целостную картину мира, где искусству наряду с наукой отводится огромная роль. В центре внимания русской культуры конца XIX – начала XX веков оказался человек, который становится неким связующим звеном в пестром многообразии школ и направлений науки и искусства с одной стороны, и своеобразной точкой отсчета для анализа всех самых разнообразных культурных артефактов с другой. Отсюда тот мощный философский фундамент, который лежит в основании русской культуры рубежа веков.

სომეხთა და ქართველთა გამაგიჟებელ იოზეფ სტრიგოვსკიზე-2::

ა სომეხთა და ქართველთა
გადამრევი სტრიგოვსკი.

იოზეფ სტრიგოვსკი, ავსტრია და სომხეთი,ავტორი კრისტინე მარანჩი,
                 
სტრიგოვსკის მიერ სომხეთის ინტერპრეტაცია საკვირველად ჰგავს მის წარმოდგენას ავსტრო-გერმანელებზე.

Интерпретация Армении Стржиговским поразительно похожа на его представление об австро-германцах. Ниже мы рассмотрим образ армянской архитектуры у Стржиговского в свете сопутствующего его исследованиям подъема пангерманизма в Австрии. Ко второму десятилетию XX века мультиэтничный состав Австро-Венгерской империи привел к ряду сепаратистских движений, угрожавших национальной стабильности. «К 1910 году, – пишет Эндрю Уайтсайд (Andrew Whiteside), – многие наблюдатели видели быстрое ослабление внутренних связей и внешней безопасности дуалистичной монархии и предсказывали ее неизбежный, сопряженный с насилием, распад». Австрийцы опасались, что Богемия будет захвачена русскими, подъем панславизма угрожал югу империи, а итальянская ирредентистская партия завоевывала широкую поддержку в Трентино и Тироле. Видя распад государства, австрийские немцы становились все более враждебными в отношении негерманского

გეორგიი ფედოტოვი,"სამი დედაქალაქი

http://www.gumer.info/bibliotek_Buks/History/Fedotov/_3Stol.php

Добавьте подпись

Все книги автора: Федотов Г. (9)

Федотов Георгий. Три столицы

(Напечатано в "Вёрсты", Париж, 1926 год, № 1, с.147-163 - первая публикация под псевдонимом Е.Богданов) 

Старая тяжба между Москвой и Петербургом становится вновь одной из самых острых проблем русской истории. Революция — столь богатая парадоксами — разрубила ее по-славянофильски. Впрочем, сама проблема со времени Хомякова и Белинского успела изменить свой смысл. Речь идет уже не о самобытности и Европе, а о Востоке и Западе в русской истории. Кремль — не символ национальной святыни, а форпост угнетенных народов Азии. Этому сдвигу истории соответствует сдвиг сознания: евразийство расширяет и упраздняет старое славянофильство. Но другой член антитезы — западничество — и в поражении своем сохраняет старый смысл. Дряхлеющий, зарастающий травой, лишенный имени, Петербург духовно живет своим отрицанием новой Москвы. Россия забывает о его существовании, но он еще таит огромные запасы духовной силы. Он все еще мучительно болеет о России и решает ее загадку: более, чем когда-либо, она для него сфинкс. Если прибавить, что почти вся зарубежная Россия — лишь оторванные члены России петербургской, то становится ясным: Москва и Петербург — еще не изжитая тема. Революция ставит ее по-новому и бросает новый свет на историю двухвекового спора.

პროკუდინ გორსკის ფოტოები

პროკუდინ-გორსკის მიერ
გადაღებული ქართველი ქალი.

ქიმიკოსი, გამომგონებელი, საიმპერატორო რუსული გეოგრაფიული და ტექნიკური საზოგადოებების წევრი, ფერადი ფოტოგრაფიის პიონერის და რა თქმა უნდა ბოლშევიკების მიერ გაძევებული ემიგრანტი სერგეი მიხაილოვიჩ პროკუდინ-გორსკის ფოტოების ეს უნიკალური კოლექცია ინახება ამერიკის შეერთებული შტატების კონგრესის ბიბლიოთეკაში. პროკუდინ-გორსკიმ შთამომავლებს შეუნახა მოკლული იმპერიის სახე. ღირს მისი გახსენება.

1904 წელს სოლიდური ადამიანი,ოჯახის მამა დაიძრა ექსპედიციაში თურქესტანში მზის დაბნელების გადასაღებად. ეს იყო დასაწყისი.

შემდეგ ის წავიდა მთიან დაღესტანში. იმავე წელს მან გადაიღო ფინეთი და სანკტ-პეტერბურგის არემარე. მას მოუნდა მთელი რუსეთის უკვდავყოფა რათა ყველას,და პირველ რიგში ბავშვებს, ენახათ და ყვარებოდათ ქვეყანა. პროკუდინ-გორსკი დარწმუნებული იყო იმაში რომ მისი ნამუშევრების მნახველი მათ სამუდამოდ დაიმახსოვრებდა და განათლება იქცა მისი ცხოვრების აზრად.

საბჭოთა მხატვრული ანდერგრაუნდი

Татьяна Шехтер

НЕОФИЦИАЛЬНОЕ ИСКУССТВО ПЕТЕРБУРГА (ЛЕНИНГРАДА)
Очерки истории

I

В художественной культуре второй половины XX века мы встречаемся с явлениями, которые не укладываются в рамки традиционных представлений о направлениях или течениях, подчиняющихся одному "кодексу" творчества. Современная культура открывает нам целые пласты художественной жизни, обладающие целостностью при сложных и неординарных взаимоотношениях составляющих их компонентов. Среди таких самоценных и завершенных явлений второй половины XX столетия и помещается неофициальное искусство Петербурга.

Культура, не принимающая нормы и правила, установленные в жизни современного ей общества, развивается, если в этом обществе практикуются запреты на какие-то виды или способы художественного творчества, чем и отличалась культурная политика советского государства, отождествляющего искусство с идеологической деятельностью и требовавшего от него соответствия государственной идеологической и политической программы. Те, кто не принимал этих требований, оказывались как бы вне закона, а их творчество объявлялось антиобщественной и антигосударственной акцией. В эту категорию попадали люди разных творческих профессий, направлений и вкусов. Чтобы работать, они были вынуждены уходить "в подполье" - создавать независимые объединения, организовывать свои выставки и издания. Постепенно в нашей культуре формировался "второй план", становление которого проходило в борьбе с официальными структурами и под их давлением, что в значительно мере определило его специфику.

საბჭოთა საგიჟეთის ისტორიიდან-ვასილი იაკოვლევიჩ სიტნიკოვი:

რუსული არაოფიციალური ხელოვნების დიდი ფიგურა, ფერმწერი და გრაფიკოსი ვასილი სიტნიკოვი//1915-1987//.

   ერთი რუსი სოფლელი, დაიბადა რუს გლეხთა ოჯახში 1915 წლის  19 აგვისტოს ტამბოვის გუბერნიის სოფელ ნოვო-ნიკიტინოში. 1921 წელს გადავიდნენ მოსკოვში. 1933 წ. სწავლობდა გემთმექანიკია ტექნიკუმში და შეიყვარა იალქნიანი ნავების მოდელების კეთება. სამხატვრო სასწავლებელ ვუტემასში შესვლა ვერ შესძლო. მუშაობდა მეტროს მშენებლბაზე, მხატვარ მულტიპლიკატორად და მემოდელედ რეჟისორ  ა.ლ. პტუშკოსთან.
 აჩვენებდა დიაპოზიტივებს სურიკოვის სახელობის სამხატვრო ინსტიტუტის პროფესორების ლექციებზე რის გამოც მას შეარქვეს ვასია ფანარშჩიკი//მეფანარე//. 


   ბულგაკოვის მოსკოველებმა ის დააბეზღეს,1941 წელს დაიჭირეს,გიჟად გამოაცხადეს და დაამწყვდიეს   ყაზანის საგიჟეთში. 1944 წელს მოვდა ჯერ ციხის საავადმყოფოში,შემდეგ ჩვეულებრივ საავადმყოფოში სადაც ბევრს ხატავდა. იმავე წელს დაბრუნდა მოსკოვში და არსებობდა შემთხვევითი სამუშაოებით. 

გაუმარჯოს ჩაუშესკუს!

http://www.x-libri.ru/elib/woltn000/00000115.htm#a38

"...ამავე დროს დასავლეთს განსაკუთრებით უყვარდა რუმინეთი. 20-დე წლის განმავლობაში ეს ქვეყანა განასახიერებდა დამოუკიდებლობას. დამამტკიცებელი საბუთებიც საკმარისი იყო:ბუხარესტის ხელისუფლება არ შეუერთდა ვარშავის ხელშეკრულების ქვეყნებს 1968 წელს ჩეხოსლოვაკიაში შეჭრისას. რუმინეთს შსანიშნავი ურთიერთობები ჰქონდა იზრაელთან და ჩინეთთან. რუმინეთი ამიტომ დააჯილდოვეს პრივილეგირებული ერის სტატუსით რაც მას აძლევდა მომგებიანი კრედიტების და საუკეთესო დასავლური ტექნოლოგიის მიღების საშუალებას..." //რა უქნა მერე გორბაჩოვის მიერ გადურაკებულმა დასავლეთმა ჩაუშესკუს ცნობილია...//


Румыния в свою очередь занимала особое место в хит-параде любимцев Запада. Лет 20 эта страна символизировала независимость. Хватало и доказательств: бухарестские власти отказались присоединиться к странам - участницам Варшавского Договора во время вторжения в Чехословакию в 1968 году; они поддерживали прекрасные отношения с Израилем и Китаем. В вознаграждение за это Румыния пользовалась статусом "привилегированной нации", позволявшим ей получать выгодные кредиты и все лучшее из западных технологий. 
         Вольтон Тьерри
    "КГБ ВО ФРАНЦИИ"

ამხ. ზინაიდა რიხტერი ეხლა ხევსურეთზე

http://www.youtube.com/watch?v=61b6njZz2Y8&feature=related
       
     ამხ. ქალბატონ  ზინაიდა რიხტერს აფხაზეთში მოგზაურობისას არ მოეწონა მეგრელები და სვანები, აქ მას თუშ-ფშავ-ხევსურები  არ მოსწონს, რა ვქნათ კაცია /ქალია/ და გუნება. დოკუმენტი საინტერესოა, გავეცნოთ.          

შალვა ქიქოძე-ხევსურეთი,1920.

 ხევსურები ძალიან  ძველი და აღმოსავლეთ საქართველოში მცხოვრები მეომარი ქართველი ტომია.

ხევსურებს აცვიათ გრძელი, მუხლებამდე, მძივებით ნაქარგი პერანგები /სტიქარის სახეობა/. საზეიმო შემთხვევებში ისინი გამოდიან რაინდული მუზარადებით, ჯავშნური ბადით, ძველებური ფოლადის ხმლებით და ფარებით, 

      ხევსურები იყოფიან ორ კასტად: მშვიდობიანად მშრომელ მწყებსად და მიწათმოქმედებად და მეომარ, მეზობელი ტომების ამკლებ ფშავებად და თუშებად.

   ტფილისში ისტორიკოსმა-პროფესორმა ჩემთან ერთად ამიერკავკასიის რუკის თვალიერებისას თქვა: სცადეთ ხევსურეთში შატილამდე მისვლა /შატილი არის ხებსურთა უკანასკნელი სოფელი ჩრდილოეთ კავკასიაში მიმავალ

მოსკოვი და წამებული საქართველო

«Москва и мученическая Грузия»

Настоящюю книгу, с большим уважением и почтением

посвящаю защитникам Грузии,

всем тем, кто находясь в безнадежном положении, не уступил

ни горсти своей родной земли,

героям Табахмелы, храбрым курсантам Тбилисской военной школы,

всем тем, кто кровью своей написал одну из блестящих страниц

в истории Грузии!

Предисловие

«Москва и мученическая Грузия» - автор попросил меня написать предисловие к этому интересному и поучительному очерку. Я согласился по двум причинам. Во-первых, лично был очевидцем событий описанных в этой книге, а во-вторых, меня всегда волновала и интересовала судьба Грузии.

В результате произошедшей в 1917 году революции в России, Грузия восстановила свою независимость. Нужно отметить, что грузинский народ ярко характеризуется храбростью и национальным чувством. Однако, мы посчитали бы, что у них отсутствуют эти достоинства лишь в том случае, если бы они не воспользовались той свободой, которую предоставили им события того времени.

После ухода русской армии из Закавказья, Грузии стала угрожать Турция. Призыв к союзникам не дал результата. Тогда Грузия обратилась к Германии и получила ожидаемую помощь; мы не можем осуждать ее за этот поступок, ведь Германия спасла тогда Грузию от турецкой оккупации.

მოსკოვი და წამებული საქართველო. /გაგრძელება/

ГЛАВА 8

КРАСНАЯ ЭРА

Руководство Грузии потеряло надежду на сохранение независимости. Может возникнуть вопрос: почему оно не поколебалось, почему не столкнулось с новым врагом – турецкой армией, именно тогда, когда туда должны были войти большевики? Некоторые могут сказать – это было бы бессмысленным кровопролитием.

Я надеюсь, что в скором будущем Грузия восстановит свою независимость. Именно тогда проявится вся мудрость руководства Грузии. Конечно, было бы лучше, чтобы большевики заняли всю территорию Грузии. Туркам не должно было остаться ни одной части территории. В один прекрасный день большевистская Россия падет. Красные будут изгнаны из Грузии. Грузины освободятся. Грузия восстановит независимость. Если Батуми и его окрестности остались бы в руках Турции, наверное было бы невозможном или очень трудным вырвать их из рук Турции. Справедливость исторического прошлого тут не помогла бы.

მოსკოვი და წამებული საქართველო

«Москва и мученическая Грузия»

Настоящюю книгу, с большим уважением и почтением

посвящаю защитникам Грузии,

всем тем, кто находясь в безнадежном положении, не уступил

ни горсти своей родной земли,

героям Табахмелы, храбрым курсантам Тбилисской военной школы,

всем тем, кто кровью своей написал одну из блестящих страниц

в истории Грузии!

Предисловие

«Москва и мученическая Грузия» - автор попросил меня написать предисловие к этому интересному и поучительному очерку. Я согласился по двум причинам. Во-первых, лично был очевидцем событий описанных в этой книге, а во-вторых, меня всегда волновала и интересовала судьба Грузии.

В результате произошедшей в 1917 году революции в России, Грузия восстановила свою независимость. Нужно отметить, что грузинский народ ярко характеризуется храбростью и национальным чувством. Однако, мы посчитали бы, что у них отсутствуют эти достоинства лишь в том случае, если бы они не воспользовались той свободой, которую предоставили им события того времени.

После ухода русской армии из Закавказья, Грузии стала угрожать Турция. Призыв к союзникам не дал результата. Тогда Грузия обратилась к Германии и получила ожидаемую помощь; мы не можем осуждать ее за этот поступок, ведь Германия спасла тогда Грузию от турецкой оккупации.

После окончания мировой войны и подписания перемирия, турецкие войска оставили Кавказ. У трех Закавказских республик - Грузии, Армении и Азербайджана, появилась возможность передышки и поиска наилучшей формы сохранения своей независимости.

К сожалению, они отбросили всякую надежду, а также практическую и даже теоретическую возможность остаться независимыми: создание конфедерации трех Закавказских государств, к которой в будущем обязательно присоединились бы горские народы Северного Кавказа. Тем самым, была упущена возможность создания мощного блока, который в случае надобности смог бы противостоять как северным, так и южным соседям, а надежда на победу была бы очень реальной.

ა.ვ.ჟურავსკი, ქრისტე ყურანში:

ღვთისმშობელი და იესო,ძველი სპარსული მინიატურა, აი იესო, მარიამის  შვილი, ჭეშმარიტების სიტყვა, რომელშიც ეჭვობენ //ყურანი 19, 34//.

ჩვენ როგორც წესი ვიცით რომ ყურანი უარყოფს ქრისტეს ღვთაებრივ ბუნებას და თვლის მას მხოლოდ წარმოგზავნილ წინასწარმეტყველად,მაგრამ ამით შემოფარგვლით ჩვენ   დიდ შეცდომას დავუშვებთ.

  ყურანი საყვედურობს ქრისტიანებს და არა ქრისტეს. 

პირიქით,  ქრისტესადმი  თუ მარიამისადმი მიძღვნილი ყოველი  სტროფი ყურანში აღსავსეა  უდიდესი მოწიწებით.

მუჰამედ კარგად არჩევდა იმას რაც მისი წარმოდგენით იყო ქრისტეს რელიგია იმისგან  რაზეც კამათობდნენ იმ დროს მრავალრიცხოვანი ქრისტიანული სექტები. 

იესოზე //ყურანში იისაი// ყურანში ლაპარაკია 15 სურაში  და 93 აიატში. ეს 93 აიატია მაჰმადიანური ქრისტოლოგიის საფუძველი რომელიც  ვითარდება ყურანის კომენტარებში,ხადისებში , ღვთისმეტყველი მუტაკალიმების და სუფიების შრომებში.,ლიტერატურაში და პოეზიაში.

ქრისტეს ნათქვამი ევროპელთა თვალით, ფარულის გაცხადება:

ცოდვილი დედაკაცი მარი 

მადლენი იესოს ფეხებთან

 სიმონ ფარისეველთან ყოფნის

 დროს.

  როდესაც იოსები და მარიამი მიდიან იერუსალიმში პატარა იესოს ტაძარში წარსადგენად მათ იღებს სულიწმინდით შთაგონებული მოხუცი სიმეონი რომელიც მარიამს ეუბნება: დაყენებულია ეს მრავალთა დასაცემად და აღსადგენად ისრაელში და დავის ნიშნად // ლუკა 2,34//.
  შეიძლება დავასკვნათ რომ იესო მოიტანს დავას და პროტესტს,მაგრამ მასაც შეედავებიან. ორივე შემთხვევაში მას არასოდეს დააკმაყოფილებს \ჩვეულებრივი შეხედულებები და შეთანხმებები ცისა და მიწის შესახებ.

   იესო უპირისპირდება მისი და რა თქმა უნდა ჩვენი ხანის საყოველთაოდ გავრცელებულ
ჩვეულებებს. მისი ოჯახის თაობაზე ის მსმენელებს ეტყვის თუ ვინ არიან მისი დედა, დები და ძმები და არ შეხვდება თავისი ოჯახის წევრებს რომელთაც სურთ მასთან ლაპარაკი:

ქრისტეს ნათქვამი ევროპელთა თვალით, ყველაფერზე ძლიერია სიყვარული:

რემბრანდტი,უძღები
 შვილის დაბრუნება

   როგორც მამამ მე შემიყვარა,და მე შეგიყვარეთ თქვენ,დარჩით ჩემს სიყვარულში!
თუ ჩემს მცნებებს დაიცავთ,ჩემს  სიყვარულში დარჩებით,როგორც მე დავიცავი მამაჩემის მცნებები და დავრჩი მის სიყვარულში.
  ეს ყველაფერი იმიტომ გითხარით,რომ ჩემი სიხარული იყოს თქვენში და იყოს თქვენი სიხარული სრულყოფილი.
  ესაა ჩემი მცნება: რათა გიყვარდეთ ერთმანეთი როგორც მე შეგიყვარეთ თქვენ.  
იმაზე მეტი სიყვარული არავის გააჩნია, ვიდრე ვინც თავის სულს დასდებს თავისი მეგობრებისთვის .//იოანე 15,9-13//.


   პარიზიდან ევრიში ჩასულს ხვდება პანო ევრის ახალი კათედრალის უზარმაზარი ფოტოთი რომელსაც ხაზს უსვამ სიტყვა სიყვარულის//amour//5 ასო.

ქრისტეს ნათქვამი ევროპელთა თვალით,თანასწორობა,სულით ღარიბნი::

იესო მოუწოდებს გადასახადების
ამკრეფ მათეს მასთან შეერთებისკენ.

 " ...ძე კაცისა არ მოსულა იმისათვის რომ მას ემსახურონ, არამედ იმისათვის რომ მოემსახუროს და მისცეს თავისი სული მრავალთა გამოსასყიდად"  //მარკოზ 10,45//.

 უარის თქმა განდევნაზე:
„..ფარისეველთა მწიგნობრებმა დაინახეს რომ ის მებაჟეებთან და ცოდვილებთან ჭამდა. მის მოწაფეებს უთხრეს: რატომ ჭამს და სვამს მებაჟეებთან და ცოდვილებთან? მოესმა რა ეს,იესომ უთხრა მათ:მკურნალი ჯანმრთელებს კი არა ავადმყოფებს სჭირდებათ. მართალთა კი არა,ცოდვილთა გამოსასწორებლად მოვედი" //მარკოზ 2,16-17//.

ქრისტეს ნათქვამი ევროპელთა თვალით:

  

იესო ლოცულობს
გეთსიმანიის ბაღში

ჯერ როგორ  უყურებდა თავის თავს ქრისტიანი:
   ის თვლიდა რომ ადამიანს აქვს აბსოლუტური მნიშვნელობა და ღირებულება,რომ ის არ იყო პატარა და შემთხვევითი ნაფოტი ქმნადობისა და გაქრობის ნიაღვარში.


  ის თვლიდა რომ სამყარო მიუხედავად სიბეჩავისა და ბოროტების არსებობისა სრულყოფილია,რომ არსებობს სახელგანთქმული თავისუფლება და ამდენად ბოროტესაბაც ეძლეოდა მნიშვნელობა.
   ის თვლიდა რომ ადამიანს აქვს განსაკუთრებული ცოდნა აბსოლუტური ღირებულებების შესახებ რაც მას აძლევდა მისთვის უმნიშვნელოვანესის ადექვატური ცოდნის საშუალებას.
  ასეთი დამოკიდებულება ადამიანს არ აზიზღებდა საკუთარ თავს. არ აძულებდა სიცოცხლეს,არ აგდებდა სასოწარკვეთილებაში.

ყალბი ისტორია

Удинский феномен в истории христианства Азербайджана

წყარო: http://udi.az/articles/2.html

Автор: Мобили Р.Б. Бакинский Государственный Университет. Албано-удинская Христианская Община Азербайджананской Республики. Ни один из этносов проживающих в Азербайджане, не вызывает столь пристального внимания ученых и политиков, как удины. В союзе с 25 племенами удины создали первое федеративное государство Востока - Кавказская Албания, о котором упоминается в исторических трудах Геродота, Страбона, Плиния, Каланкатуйского и др.. Они являются прямыми потомками кавказских албанцев - автохтонов Кавказа и право приемниками христианства в Азербайджане. Именно в Азербайджане удины сохранили веру (религию), язык и традицию в отличие от окружающих их соседей. Почему это не удалось в отношении албанских этносов соседних государств и Дагестана? Этот феномен для антропологов, этнологов, лингвистов, историков и генетиков представляет огромный интерес. Но феномен не связанный с географической средой проживания (высокие горы или необитаемые острова); удины проживали и живут в настоящее время на равнинной местности, - феномен заключается в толерантнасти азербайджанского народа, который никогда не делал попыток насильственной исламизации удин.

ბერბერულ-იბერული ეტიუდებიდან,

       

ბერბერი გოგონა...

   "ეგვიპტელ ფარაონთა ხანიდან ცნობილ ბერბერებს ეკავათ უზარმაზარი ტერიტორია ხმელთაშუა ზღვიდან სამხრეთ ნიგერამდე,ატლანტიკიდან ნილოსამდე.ათასწლეულებმა გაიარა და განსაკუთრებით მღელვარე ისტორიის  ცვალებადობათა მიუხედავად ბერბერ მოსახლეობათა ჯგუფები დღემდე ცხოვრობენ აფრიკის 12-ოდე ქვეყანაში. ისინი ერთმანეთისგან მოწყვეტილობის მიუხედავად უმრავლეს შემთხვაში ისევ არიან მათი კულტურის,მათი ენის და ტრადიციების ერთგულები..."


     მათი წარმოშობა ისევ იწვევს კამათს: "ბევრი ფიქრობს რომ ბერბერები წარმოშობით ევროპელები არიან და მათ ძირებს უფრო იბერიის ნახევარკუნძულზე //ესპანეთში// ხედავენ. სრუტის ორივე მხარეს არსებული ტოპონიმები,მდინარეთა და ქალაქაების სახელები  აძლიერებენ ამ ჰიპოთეზას. 

ეტრუსკები-მედიჩების საოცნებო წინაპრები:

კოზიმო პირველი მედიჩი,
ტოსკანას პირველი დიდი 
ჰერცოგი//ეს წოდება მან 
რომის პაპისკან 1569 
წელს მიიღო//-დიდი 
ეტრუსკი ჰერცოგი
 //ბრონზინოს 
პორტრეტი//.

Dux Magnus Hetruscus


მე-16 საუკუნეში ტოსკანაში ეტრუსკთა ნაშთების აღმოჩენამ მედიჩებს მისცა იდეალური პოლიტიკური გამართლება.
 გაჩნდა ახალი ლეგენდა: ფლორენციის ბატონები არიან ამ დიდი და ავტონომიური ცივილიზაციის მემკვიდრეები. 


      აღორძინების ხანისათვის დამახასიათებელი წარსულის აღმოჩენასა და პროპაგანდის დიდ მოძრაობაში ხსოვნამ ეტრუსკების შესახებ  მიიპყრო ტოსკანის ჰუმანისტთა ყურადღება.
     აღორძინების ხანის დასაწყისშივე ფილოლოგიური და ისტორიული დაინტერესება ამ  იდუმალი ხალხით დაუკავშირდა ეტრუსკთა პრესტიჟის პოლიტიკური მიზნებით გამოყენების სურვილს.
    ფლორენციელი ქრონისტი ჯოვანი ვილანის წყალობით მე-14 საუკუნის შუა ხანებში გაჩნდა რომაულ-იმპერიულლი მითისადმი დაპირისპირებული ეტრუსკთა მითი.

   1348 წლისთვის დაწერილ Nuova Cronica-ში ჩანს ამ მითის მთავარი ელემენტები: განდიდება ავტონომიური და

მიშელ ფოშე, ბოროტების ისტორიები დასავლეთში :

შელ ფოშე, ბოროტების ისტორიები დასავლეთში :
თავი III
სექტები და საიდუმლო საზოგადოებები:
ძალაუფლების ხელში ჩასაგდებად ბოროტება სარგებლობს, იკვებება მითოლოგიით და სწორედ მითოლოგიის ირგვლივ იქმნებიან და ერთმანეთს უკავშირდებიან, ერთმანეთში აღწევენ საიდუმლო საზოგადოებები. გოულდენ დაუნის მოძღვრებამ უეჭველად იქონია გავლენა საზოგადოება თულეზე,რომლის სიგიჟეებმაც თავისი წვლილი შეიტანეს ნაციზმის გაჩენაში. ჰიტლერის მრჩევლად ქცეული კარლ ჰაუსჰოფერი და მისი მსგავსი უნდივიდები ერთი საზოგადოებიდან მეორეში

გოთური, ბნელეთის კულტურა:

გევინ ბედლი, ( Gavin Bddeley, Gothic, La culture des ténèbres, Denoël, X-Trême, 2004) :

წინათქმა:

გოთური არაა მხოლოდ ახალგაზრდული სუბკულტურა, კუშტი, პირქუში ესთეტიკა თუ ლიტერატურული ჟანრი.

ესაა ერთგვარი ფილოსოფიური კონტექსტი, სამყაროს ჭვრეტა «შებოლილი ფანჯრიდან",
მწერალი შერიდან ლე ფანუ-ს თანახმად.

ესაა სამყარო ნეგატიურად, გადაყირავებული, თავდაყირა დაყენებული კოსმოსი:

თბილისი 1910-1921 წლებში (კულტურული ცხოვრების ისტორიული მიმოხილვა)

ARS GEORGICA,ინტერნეტული ჟურნალი

თბილისი 1910-1921 წლებში (კულტურული ცხოვრების ისტორიული მიმოხილვა) მზია ჩიხრაძე მეოცე საუკუნის 10-20-იანი წლების თბილისის კულტურული ცხოვრება მნიშვნელოვანი მოვლენაა ახალი ქართული ხელოვნების ისტორიაში. იმ დროისათვის ქართულ დაზგურ ფერწერას არც თუ ისე დიდი ხნის ისტორია ჰქონდა, საქართველოში ჯერ კიდევ მოღვაწეობდნენ მხატვრები, რომელთა შემოქმედებაც რუსულ პერედვიჟნიკურ ტრადიციებს ეყრდნობოდა , მაგრამ მიუხედავად ამისა, ქართული ხელოვნება მაინც მზად აღმოჩნდა იმისათვის, რომ კარი გაეღო ახალი მხატვრული მიმდინარეობისათვის და თავის კულტურულ ნიადაგზე ეცადა თანამედროვე ევროპული თუ რუსული ხელოვნების მიღწევების გადმოტანა.