მარკ შაგალი და ბიბლია:

 

Иллюстрирование Библии

Добавьте подпись

Представляется невежеством взгляд на творчество Марка Шагала вне религиозного контекста. Тем не менее, сам художник заявлял, что ни в церковь, ни в синагогу он не ходит, постов не соблюдает, молитв не читает… "работа - вот моя молитва" - пояснял свою позицию Марк Захарович на журналистских допросах. Религиозность была у Шагала в крови. И это врожденное озаренное состояние сознания вернее было бы назвать служением тем светлым силам, которые были несомненны для художника, и посыл которых он с детской непосредственностью выражал в своей работе. Поэтому именно библейская тематика явилась лейтмотивом творчества Шагала. В середине 20-х годов эмигрировавшему во Францию Шагалу местный книгоиздатель и культурный деятель Амбруаз Воллар предлагает сделать иллюстрации к Книге Книг. Воодушевленный полученным предложением, художник не считает возможным принять его как коммерческое. Чтобы начать работу ему необходимо "притронуться сердцем" к тому, что спрятано за древним текстом. Так пророку из книги Иезекииля, желающему всецело постичь Писание, предстоит съесть свиток. В 31-м году художник совершает вояж: Сирия, Египет, Палестина становятся его странами-вдохновительницами.

გასახსენებელი ხალხი - ნეოფიტე და ლავრენტი აგლაძეები :

წყარო: http://www.nplg.gov.ge/index.php?sec_id=307&lang_id=GEO
ნეოფიტე და ლავრენტი აგლაძეები      

ქართული ხელოვნების ისტორიაში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ქვის მხატვრულ დამუშავებას. ქვაზე კვეთის ტრადიცია ოდითგანვე არსებობდა საქართველოში და საუკუნეების მანძილზე ვითარდებოდა. ქვაზე კვეთის ქართული ტრადიციის საუკეთესო გამგრძელებლები იყვნენ ნეოფიტე და ლავრენტი აგლაძეები, რომელთა შემოქმედების კვალი თბილისის არქიტექტურაზე აისახა.

"დინასტიის მეთაური", უხუცესი ქვის მთლელ აგლაძეებს შორის, იყო ნეოფიტე აგლაძე. იგი 1874 წელს ამბროლაური რაიონის სოფელ მუხლში დაიბადა. ნეოფიტე აგლაძე ქვაზე კვეთას იტალიელი ოსტატის ანდრეოლეტის სახელოსნოში დაეუფლა. როგორც კი მყარად მოიკიდა ფეხი იტალიელთა სახელოსნოში, მან თბილისში ხელობის შესასწავლად თავისი სამი ძმა იაკინთე, ლადო და ნიკო ჩამოიყვანა. ნეოფიტემ 1912 წელს საკუთარი სახელოსნო გახსნა. იგი პედაგოგიურ მუშაობასაც ეწეოდა სამხატვრო აკადემიის   ქანდაკების ფაკულტეტზე, სადაც ქვისგან კვეთას ასწავლიდა. ნეოფიტე აგლაძე XX საუკუნის პირველი ნახევრის თითქმის ყველა მნიშვნელოვანი შენობის გაფორმებაში იღებდა მონაწილეობას. (ქაშვეთის ტაძრის მოჩუქურთმება, მთავრობის სასახლის მხატვრული დეკორი, იმელის შენობის ჰორელიეფები და ა. შ.)      

შატობრიანი და ვიქტორ ჰიუგო იცავენ ეროვნულ მემკვიდრეობას.

Le goût du Moyen Âge

Le musée des Monuments français

Le 2 mai 1790, la confiscation des biens du clergé, puis plus tard, celle des biens des émigrés, entraînent la vente des bâtiments et le transfert dans des dépôts provisoires des œuvres d'art. À Paris, les objets sont conservés dans le couvent des Petits-Augustins (aujourd'hui École des Beaux-Arts). Ce dépôt devient en 1795 le musée des Monuments français, aménagé par Alexandre Lenoir. Ce lieu très couru, particulièrement par les artistes, présente dans une mise en scène romantique, sans souci d'authenticité, aussi bien les tombeaux royaux de Saint-Denis que des statues et bas-reliefs, des vitraux, de l'orfèvrerie liturgique, des pavements des mosaïques. Il a beaucoup contribué à développer le goût pour le Moyen Âge. 

Cathédrale d'Auch, Jubé. Médiathèque

 de l'architecture et du patrimoine

 (Archives photographiques) © CMN

საქართველოს ანარეკლი რუსეთში,ნერლის ეკლესია:

Совершенный храм на берегу Нерли

Первоначальный облик знаменитой церкви сильно отличался от силуэта, дошедшего до нас
В 2006–2007 году храм Покрова на Нерли был отреставрирован. Специалисты восстановили утраченные фрагменты скульптуры и защитили стены водоотталкивающим слоем, поэтому теперь древний памятник не боится весеннего половодья. Фото автора

В десяти километрах от Владимира по направлению к Нижнему Новгороду находится городок Боголюбово. Дорога берет вверх, и по правой стороне прекрасно видны синие купола огромного собора Свято-Боголюбского монастыря, построенного в 1866 году. А в глубине двора стоит непонятная пристройка к Рождественскому собору — лестничная башня и переход. Это все, что осталось от дворца основателя этого села и одной из самой любопытных фигур русской истории — Андрея Боголюбского (1110–1174).
В отличие от своего отца, Юрия Долгорукого, Андрей не любил Киев. По «ряду» Юрия как раз ему должен быть достаться Киев, а Суздальская земля отходила к младшим сыновьям. В 1149 году Андрей получил от отца в держание Вышгород, но через год был переведен в

ახალგაზრდა თაობათა მარტოობაზე

ახალგაზრდა თაობათა ახალ მარტოობებზე, ფრანგული გაზეთი «La Croix »//"ჯვარი"//,

 

Les nouvelles solitudes des jeunes générations

Selon un sondage TNS Sofres pour « La Croix » et la Société de Saint-Vincent-de-Paul, les personnes souffrant le plus de la solitude sont les femmes urbaines actives de 35 à 49 ans

Avec cet article

 

20/5/10 - 18 H 51 mis à jour le 21/5/10 - 16 H 27

Liens complémentaires

Sondage sur les Français et la solitude

Un appel contre la solitude

Plus de 8 millions de vies en solo

«A force d'être déçus par les gens, on se replie»

იყო და არა იყო რა ტფილისიც !!

პერესტროიკის მიერ მოკლული სამყაროს ხსოვნას

ტიმურ ნოვიკოვი 

მხატვარი ტიმურ ნოვიკოვი და მისი "აკადემიკოსები":
Строгие юноши. Так называли себя питерские художники, объединившиеся в 1990-х вокруг фигуры Тимура Новикова, основавшего «Новую Академию». Что такое неоакадемизм, чем он интересен современному зрителю и почему так притягательна фигура основателя течения — The New Times разбирался на выставке, открывшейся в Москве

Главной работой экспозиции стало огромное (3х5 м) и пафосное полотно Олега Маслова и Виктора Кузнецова «Триумф Гомера» (1997). В центре картины — накачанный мужчина, бедра которого забраны греческой туникой. В нем узнается Тимур Новиков, который вещает окружившим его афинянам «законы неоакадемизма». Среди голой толпы, окружающей художника, можно узнать действительных членов «Новой Академии». Кто-то из них конспектирует речи «вождя», другие кокетничают друг с другом. Картина отсылает зрителя к знаменитому полотну Энгра «Апофеоз Гомера» (1827), в котором французский художник свел воедино философов, писателей и композиторов различных времен. Действительно, первоначальной идеей Тимура Новикова было стремление собрать под сводами знаменитого петербургского сквота на Пушкинской, 10 не только художников, но и любимцев других муз.

დავით სარაჯიშვილის სახლი ტფილისში

ძველი და ნამდვილი ქართული საზოგადოება დავით სარაჯიშვილთან ეზოში. წინა პლანზე ჩანს აკაკი. ეს სახლი დრო და დრო ასრულებდა საქართველოს საგარეო საქმეთა და კულტურის სამინისტროების ფუნქციასაც. აქ იმართებოდა ხოლმე სალონები სადაც თავისი ნაწარმოებები პირველად გაუცვნია საზოგადოებისთვის ილიასაც....

სასარგებლო იდიოტებზე:

  Бомбы рабочих - бомбы мира! Бомбы капиталистов - бомбы войны'

სასარგებლო იდიოტებს როგორც წესი უძახიან დასავლელ ინტელექტუალებს რომლებიც მხარს უჭერდნენ საბბჭოთა ხელისუფლებას მიუხედავად იმისა რომ ესმოდათ რომ ეს იყო მოძალადე და ყველანაირ უკანონობათა ჩამდენი ხელისუფლება. 

Полезный идиот

Материал из Википедии — свободной энциклопедии

«Полезный идиот» (англ. Useful idiot) — в западном политическом жаргоне термин, применявшийся для описания сторонников Советского Союза в западных странах и отношения советского правительства к ним. Контекст был таков: лицо, о котором шла речь, наивно считало себя союзником Советского Союза или других социалистических стран, однако, с точки зрения западных политиков, в самом соцлагере к ним относились с презрением и цинично использовали в своих целях.
В настоящее время термин применяется в более широком значении, для описания человека, который является марионеткой (например, некоторого политического движения, террористической группы, враждебного правительства или коммерческой структуры, вне зависимости от приверженности к идеям марксизма).
В английском языке словосочетание ранее употреблялось в прямом смысле, для описания идиотов, способных выполнять полезную работу^[1].

Происхождение термина

Распространено заблуждение, что авторство термина принадлежит В. И. Ленину. Словосочетание отсутствует в опубликованных ленинских трудах; источники указывают на следующие ленинские слова в изложении Юрия Анненкова: «культурные слои Западной Европы и Америки не способны разбираться в современном положении вещей … эти слои следует считать за глухонемых и

ნაკლებად ცნობილი ჰერმეტისტული აღორძინების ხანა-1:

აღორძინების ხანის ნეოპლატონიზმის
და ჰერმეტიზმის მამა ბიზანტიელი
ფილოსოფოსი გიორგი პლეთონი

ალქიმია და კაბალა მე-16 საუკუნეში //ავტორი ფილოსოფოსი და ფილოლოგი  კლოდ განო,Claude Gagnon//.

    პრაღა არის მაგიის დასავლური დედაქალაქი. 1510 წელს იქ აბატ ჟან ტრითეიმთან ერთმანეთს შეხვდნენ ფაუსტი,პარაცელსი და აგრიპა (ფრანსუა რიბადო დიუმა, მაგიის ისტორია, პარიზი, ბელფონდ, 1970, François Ribadeau Dumas, Histoire de la magie, Paris, Belfond, 1970).
    სწორედ ამ ქალაქის ებრაულ კვარტალში აცოცხლებდნენ რაბები მათ გოლემს //იქვე//. მაგრამ ფილოსოფიით დაინტერესებული 3 სტუდენტი უფრო იმუშავებს "ქალდეურ ტექსტებზე". მაშ დავიწყოთ გარჩევა 3 მიმდინარეობისა მათი საერთო ჰორიზონტის დაუვიწყებლად.

   ჩვენ შეგვიძლია მაგია, კაბალა და ალქიმია ერთად დავაჯგუფოთ ზოგადი ცნება "ჰერმეტიზმის" გამოყენებით. ერთი ბოლოდროინდელი წერილის დასასრულს ანტუან ფევრი // Antoine Faivre// ამ ცნებით აღნიშნავს მე-15 საუკუნის ბოლოდან მე-17 საუკუნემდე გაჩენილ აზროვნების სხვადასხვა მიმდინარეობას,მაგალითად ალქიმიას,რენესანსის "ფილოსოფია ოკკულტას"//philosophia occulta// მაგიას,ალექსანდრიულ ჰერმეტიზმს და მის ნეოალექსანდრიულ მანიფესტაციებს,და ზოგჯერ აგრეთვე ქრისტიანულ კაბალას. (Antoine Faivre,"Questions of therminology proper to the study of esoteric currents in modern and contemporary Europe",in Western Esotericism and tse science of Religion,17th Congress of the International Association for the History of Religions,Leuven,Peeters,1998,gv.9).
    მაშ უნდა განისაზღვროს აზრის 3 მიმდინარეობა და თანაც ეს 3 მიმდინარეობა პარადოქსულად უნდა ჩავთვალოთ ჩვენს მიერ ანტუან ფევრთან ერთად ჰერმეტიზმად წოდებული საერთო ჰორიზონტის გამოვლინებად.

ტკბილი ბავშვობა

 

ტფილისი,რევაზ ბერიძის გრაფიკა

სამი მაგობარი-კანეგისერი,ბლიუმკინი,ესენინი...

Агентство Федеральных Расследований (www.FLB.ru)
Три товарища
 Жили-были в канун революции трое юношей. Двое из них – совсем розовые, а третий носил такую густую черную бороду, что в его двадцать ему давали все тридцать.
"Сын богатого инженера-судостроителя, столичная штучка, богема. Правый эсер. Писал стихи. Убил председателя Петроградской ЧК Урицкого и был расстрелян в 1918 г.
Сын приказчика. Левый эсер. Дружил с поэтами и пробовал писать стихи. Убил посла Германии графа Мирбаха. За нелегальную связь с Троцким был расстрелян в 1929 г.
Сын крестьянина Рязанской губернии. Написал в автобиографии: «Работал с эсерами не как партийный, а как поэт». Убил сам себя в 1925 г. По мнению части исследователей, обстоятельства гибели до сих пор не выяснены до конца.
У нас нет желания отыскивать пятна в биографии Есенина, как нет и намерения лакировать ее. Единственная наша цель – понять Сергея Есенина как человека своего времени, со всеми присущими ему и этому времени противоречиями. Такими, скажем, как странная, на первый взгляд, дружба с террористами Блюмкиным и Каннегисером.

პირველი წლების რუსული მაფია:

რუსეთის დამნაშავეთა სამყაროს, სოციალური ძირის ხასიათის დროებით შეცვლაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს სასტიკად დამარცხებული თეთრი მოძრაობის წარმომადგენლებმა და სხვა გამოსულებმა ე.წ. მფლობელთა კლასიდან. მრავალ მათგანს არ უნდოდა ემიგრაცია თეთრი ჯარების ნარჩენებთან ერთად. ახალ ცხოვრებაში ჩართვა და მასთან შერიგება ამ ადამიანებს არ სურდათ იმიტომ რომ მათ მეტისმეტად სძულდათ ერის საუკეთესო ნაწილის მომსპობი "პირუტყვების" ხელისუფლება. უნდა ითქვას რომ ეს სიძულვილი არ ყოფილა უსაფუძვლო. 

  "ჩვენ არ ვეომებით ცალკეულ ადამიანებს, ჩვენ ვსპობთ ბურჟუაზიას როგორც კლასს", წერდა ჩეკისტი მარტინ ლაცისი//ნამდვილი სახელი იან სუდრაბსი // 1918 წლის 1 ნოემბერს გაზეთში "წითელი ტერორი"//

ლენინმა დაგმო ნამეტანი მონდომებული ლატიშო და განაცხადა: "სულ არაა აუცილებელი ვილაპარაკოთ ისეთი სისულელეები როგორებიც თქვა ყაზანის ჟურნალში "წითელი ტერორი" ამხანაგმა ლაცისმა"// თხზულებათა სრული კრებული, ტ.37, გვ.110//, მაგრამ თვითონ ვლადიმირ ილიჩი თავის წერილებში და გამოსვლებში ნამეტანი ხშირად როშავდა ასეთ "სისულელეებს". ასე მაგალითად წერილში "როგორ მოვაწყოთ შეჯიბრება" ვლადიმირ ილიჩი აზრს გამოთქვამს საკმაოდ გარკვევით:
"გუშინდელი მონათმფლობელების და მათი ლაქიების ხროვის-ბატონი ბურჟუაზიული ინტელიგენტების დაუნდობელი სამხედრო დათრგუნვა".

იმათ ვისაც ვერ წარმოუდგენია თუ რა არის სამხედრო დათრგუნვა ჩვენ უფრო მისაწვდომად ავუხსნით თვალსაჩინო მაგალითებით.

სამოქალაქო ომის დროს დამსჯელ ღონისძიებებს "ბურჟუაზიის" წინააღმდეგ ახორციელებდნენ არა მარტო საკანონმდებლო აქტებით შექმნილი ორგანოები //1919 წლამდე ჩეკას ჰქონდა საქმეთა სასამართლოს გარეშე გადაწყვეტის უფლება. 1919 წლის 17 თებერვლიდან რევოლუციის მტრებისთვის განაჩენი გამოჰქონდათ რევოლუციურ ტრიბუნალებს//. პრაქტიკა გაცილებით უფრო მარტივი და მრავალფეროვანი იყო.

მიუნხენური სიცილიოგა უძილობის წინააღმდეგ

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5591772,00.html
 Школа смеха в Мюнхене лечит от бессонницы

"Смехойогу" придумали индусы, но она проникла и в Германию. Приблизиться к счастью с помощью этой весьма необычной методики помогает "школа смеха" в Мюнхене - вполне серьезное учреждение.

Смех продлевает жизнь. Это знают адепты модного направления йоги, которое активно практикуется на пляжах в Мумбаи и везде, где люди собираются вместе, чтобы посмеяться во благо здоровья тела и души. В Мюнхене есть целая школа, где людей с помощью смеха учат чувствовать себя лучше наедине с собой и окружающим миром. Основатель этой школы Кристоф Эммельманн (Christoph Emmelmann) утверждает, что смех приводит в действие одновременно 300 отдельных мускулов и высвобождает в организме "гормоны хорошего настроения".

Профессия - гелотолог

20 человек в возрасте от 25 до 65 лет стоят в кругу и хохочут, как одержимые. При этом они смотрят на мужчину, которого уже крючит от смеха. Это и есть Кристоф Эммельманн, учитель
смеха из Мюнхена. "Моя профессия - смех и юмор, - говорит Кристоф. - Я полностью посвятил себя этому предмету. Можно сказать, что я - гелотолог. В моей школе работают терапевты, специализирующиеся на смехойоге. Мы помогаем больным людям. Смех - это лучший способ привести в гармонию тело, душу и разум, а, кроме того, прекрасная гимнастика для дыхания".

ისააკ ბაბელი როგორც რუსული რევოლუციის მარკიზ დე სადი:

http://lib.rin.ru/doc/i/158446p.html
Игорь Яркевич
БАБЕЛЬ КАК МАРКИЗ ДЕ САД РУССКОЙ РЕВОЛЮЦИИ
"Писатель и революция 1917 г.", "Интеллигенция и революция" -- эти темы кажутся сегодня использованными и устаревшими. А, между тем, они не получили еще своего исследователя, способного оценить их не с позиции ангажированного политического обозревателя, а отстранено и не путая эстетику
Эта проблематика изначально подразумевала два выхода: или писатель принимал революцию и автоматически становился ее верным псом и певцом, или не принимал,  в результате чего оказывал ей явное или тайное сопротивление. Но обе эти модели диктуют писателю только вариант его поведения на политической арене, абсолютно не предусматривая многочисленные метаморфозы в зоне культуры. Поэтому ударение во взаимоотношениях писателя с последней русской революцией всегда делалось исключительно на политически спекулятивном моменте; вся культурология
Здесь опять же присутствует типичная для русской культурной традиции путаница эстетики и морали. Писатель всегда ждет от мощного политического события эстетического взрыва и обжигается на чудовищных моральных последствиях.

ევროპის საინტერესო ადგილებიდან-ვეველსბურგის ციხე-სასახლე

ЗАМОК ВЕВЕЛЬСБУРГ

Замок Вевельсбург относится ко временам Эпохи Возрождения, он построен князем Дитрихом фон Фюрштенбергом в Падерборне (Германия), в 1603—1609 гг..

Широкую известность Вевельсбург получил как училище по идеологической подготовке офицеров SS – «SS Schule Haus Wewelsburg», существовавшего с 1934 года в рамках Главной службы расы и населения. В феврале 1935 года замок перешёл под непосредственный контроль Личной комиссии рейхсфюрера SS Генриха Гиммлера.

Замок Вевельсбург окутан множеством легенд. Его связывают со Святым Граалем, и поисками нацистскими лидерами Копья Судьбы, которым римский страж убил Иисуса Христа. Согласно легенде, это копьё даст своему обладателю власть над миром. По странному стечению обстоятельств, все эти легенды связаны с одной из комнат в северной башне. Это так называемый Зал Обергруппенфюреров, с мозаикой в виде двенадцатиконечной свастики на полу, окруженной двенадцатью колоннами. Гиммлер считал себя наследником традиций короля Артура, а начальников отделов SS – рыцарями Круглого стола. Их также было двенадцать.

В подвале замка, под Залом Обергруппенфюреров располагался другой зал – “Вальхалла”. В центре там находится небольшое углубление. Вокруг – двенадцать пьедесталов. В этих двух залах очень необычная акустика – слышно абсолютно всё, как бы тихо вы ни говорили. Нацистские лидеры проводили там свои ритуалы.

Замок Вевельсбург в полной красе представлен на этих фотографиях.

წყარო: http://art-architecture.ru/zamok-vevelsburg/

სომეხთა და ქართველთა გადამრევი სტრიგოვსკი-1:

სომეხთა და ქართველთა გამაგიჟებელ იოზეფ სტრიგოვსკიზე:

იოზეფ სტრიგოვსკი, ავსტრია და სომხეთი, ავტორი კრისტინე მარანჩი,

1918 წელს იოზეფ სტრიგოვსკიმ დაასრულა ფუნდამენტური ნაშრომი სომხური ხუროთმოძღვრების ისტორიის შესახებ, "სომეხთა ხუროთმოძღვრება და ევროპა" //Die Baukunst der Armenier und Europa//.

ა სომეხთა და ქართველთა
გადამრევი სტრიგოვსკი.

ტოროს ტორამანიანის მიერ შეკრებილი მასალის საფუძველზე სტრიგოვსკიმ ჩაატარა უზარმაზარი მასშტაბის შედარებითი კვლევა და დაადგინა სომხეთის როლი ბიზანტიის, ირანის და დასავლეთ ევროპის ხუროთმოძღვრების განვითარებაში. ბევრმა აღნიშნა სტრიგოვსკის დებულებების საკამათო ხასიათი განსაკუთრებით ქრონოლოგიისადმი მისი დაუდევარი დამოკიდებულების და ხუროთმოძღვრების აშკარად რასიული ინტერპრეტაციის გამო. გაცილებით ნაკლები ყურადღება მიექცა სტრიგოვსკის განსაკუთრებით სომხეთით გატაცების მიზეზებს, რატომ გადაწყვიტა ამ გამოჩენილმა მეცნიერმა, ვენას პრესტიჟული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელმა ამდენი დროის და ენერგიის დახარჯვა მსოფლიოს ამ უცნობი კუთხის ხელოვნებაზე წიგნის დასაწერად? მე ამ საკითხს განვიხილავ წიგნის ევროპული და აღმოსავლური კონტექსტის განხილვით. მე შევეცდები იმის დამტკიცებას რომ სტრიგოვსკის ყურადღება მიიპყრო პარალელმა მის საკუთარ სამყაროსთან, პირველი მსოფლიო ომის დროინდელ ავსტრიასთან....მისი ეს ნაშრომი არაა მარტო სომხეთის ხელოვნებისა და არქიტექტურის გამოკვლევა. აქ დეტალურადაა განხილული ლიტურგია, რელიგია, სამახსოვრო წარწერები და ლიტერატურული წყაროები.

130 წლის წინ,1882 წელს დაიბადა პაველ ფლორენსკი

http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-51676/ 

1882 წლია 22 იანვარს, 130 წლის წინ დაიბადა პაველ ალექსანდროვიჩ ფლორენსკი, ბოლშევიკების მიერ მოკლული კიდევ ერთი კაიკაცი. რუსული კულტურის ვერცხლის საუკუნის გამოჩენილი ღვთისმეტყველი,მეცნიერი და ფილოსოფოსი. მისი ლიტერატურული გარემოს წევრები იყვნენ ვლადიმირ სოლოვიოვი, ანდრეი ბელი,ვალერი ბრიუსოვი, კონსტანტინ ბალმონტი,დმიტრი მერეჟკოვსკი,ზინაიდა გიპიუსი,ალექსანდრ ბლოკი....

მიხაილ ნესტეროვის სურათი
 "ფილოსოფოსები, პაველ ფლორენსკი
და სერგეი ბულგაკოვი" //1917//

პაველ ფლორენსკიმ უკვე უნივერსიტეტში დაინახა ცოდნის შეზღუდულობა და მიხვდა ღმერთის რწმენის გარეშე ჭეშმარიტების შემეცნება შეუძლებელია. მან გაიცნო დონის მონასტერში მცხოვრები ეპისკოპოსი ანტონი//ფლორენსოვი// და სთხოვა მას კურთხევა ბერად შედგომაზე. ეპისკოპოსმა მას ურჩია ტროიცე-სერგის სასულიერო აკადემიაში შესვლა.

აკადემიის დამთავრების შემდეგ ფლორენსკი ხდება მასწავლებელი ამ აკადემიაში. ის წერს წიგნების ღვთისმეტყველების,ფილოსოფიის და ფილოლოგიის საკითხების თაობაზე. დაოჯახდება და ხდება მღვდელი.

ოქტომბრის გადატრიალებამდე რჩება 6 წელი.

პაველ ფლორენსკი რევოლუციის შემდეგ ხდება ტროიცე -სერგის ლავრას სწავლული მდივანი და სალაროს მცველი. მნიშვნელოვანწილად ფლორენსკის წყალობით გადარჩა მისი მთავარი სიწმინდე- წმინდა სერგი რადონეჟელის თავი.

ლავრის დახურვის შემდეგ ფლორენსკი მუშაობს სახალხო მეურნეობის სრულიად საკავშირო საბჭოში//ვსნხ// და მონაწილეობას იღებს რუსეთის სახელმწიფო ელექტრიფიკაციის //გოელროს// განხორციელებაში.

რუსული ვერცხლის საუკუნე

http://moy-bereg.ru/kultura-serebryanogo-veka/kultura-serebryanogo-veka.-russkaya-kultura-rubezha-xix-xx-vekov-html-2.html
Русская культура рубежа XIX-XX веков. Серебряный век русской культуры

Добавьте подпись

Страница 1 из 6 

Русская культура конца XIX – начала XX веков – сложный и противоречивый период в развитии русского общества. Культура рубежа веков всегда содержит в себе элементы переходной эпохи, включающей традиции культуры прошлого и новаторские тенденции новой зарождающейся культуры. Происходит передача традиций и не просто передача, а зарождение новых, все это связано с бурным процессом поиска новых путей развития культуры, корректируется общественным развитием данного времени. Рубеж веков в России – период назревания крупных перемен смена государственного строя, смена классической культуры XIX века на новую культуру XX века. Поиск новых путей развития русской культуры связан с усвоением прогрессивных веяний западной культуры. Пестрота направлений и школ – черта русской культуры рубежа веков. Западные веяния переплетаются и дополняются современными, наполняются конкретно русским содержанием. Особенностью культуры этого периода является ее ориентация на философское осмысление жизни, необходимость выстроить целостную картину мира, где искусству наряду с наукой отводится огромная роль. В центре внимания русской культуры конца XIX – начала XX веков оказался человек, который становится неким связующим звеном в пестром многообразии школ и направлений науки и искусства с одной стороны, и своеобразной точкой отсчета для анализа всех самых разнообразных культурных артефактов с другой. Отсюда тот мощный философский фундамент, который лежит в основании русской культуры рубежа веков.