ტფილისი,რევაზ ბერიძის გრაფიკა

სამი მაგობარი-კანეგისერი,ბლიუმკინი,ესენინი...

Агентство Федеральных Расследований (www.FLB.ru)
Три товарища
 Жили-были в канун революции трое юношей. Двое из них – совсем розовые, а третий носил такую густую черную бороду, что в его двадцать ему давали все тридцать.
"Сын богатого инженера-судостроителя, столичная штучка, богема. Правый эсер. Писал стихи. Убил председателя Петроградской ЧК Урицкого и был расстрелян в 1918 г.
Сын приказчика. Левый эсер. Дружил с поэтами и пробовал писать стихи. Убил посла Германии графа Мирбаха. За нелегальную связь с Троцким был расстрелян в 1929 г.
Сын крестьянина Рязанской губернии. Написал в автобиографии: «Работал с эсерами не как партийный, а как поэт». Убил сам себя в 1925 г. По мнению части исследователей, обстоятельства гибели до сих пор не выяснены до конца.
У нас нет желания отыскивать пятна в биографии Есенина, как нет и намерения лакировать ее. Единственная наша цель – понять Сергея Есенина как человека своего времени, со всеми присущими ему и этому времени противоречиями. Такими, скажем, как странная, на первый взгляд, дружба с террористами Блюмкиным и Каннегисером.

პირველი წლების რუსული მაფია:

რუსეთის დამნაშავეთა სამყაროს, სოციალური ძირის ხასიათის დროებით შეცვლაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს სასტიკად დამარცხებული თეთრი მოძრაობის წარმომადგენლებმა და სხვა გამოსულებმა ე.წ. მფლობელთა კლასიდან. მრავალ მათგანს არ უნდოდა ემიგრაცია თეთრი ჯარების ნარჩენებთან ერთად. ახალ ცხოვრებაში ჩართვა და მასთან შერიგება ამ ადამიანებს არ სურდათ იმიტომ რომ მათ მეტისმეტად სძულდათ ერის საუკეთესო ნაწილის მომსპობი "პირუტყვების" ხელისუფლება. უნდა ითქვას რომ ეს სიძულვილი არ ყოფილა უსაფუძვლო. 

  "ჩვენ არ ვეომებით ცალკეულ ადამიანებს, ჩვენ ვსპობთ ბურჟუაზიას როგორც კლასს", წერდა ჩეკისტი მარტინ ლაცისი//ნამდვილი სახელი იან სუდრაბსი // 1918 წლის 1 ნოემბერს გაზეთში "წითელი ტერორი"//

ლენინმა დაგმო ნამეტანი მონდომებული ლატიშო და განაცხადა: "სულ არაა აუცილებელი ვილაპარაკოთ ისეთი სისულელეები როგორებიც თქვა ყაზანის ჟურნალში "წითელი ტერორი" ამხანაგმა ლაცისმა"// თხზულებათა სრული კრებული, ტ.37, გვ.110//, მაგრამ თვითონ ვლადიმირ ილიჩი თავის წერილებში და გამოსვლებში ნამეტანი ხშირად როშავდა ასეთ "სისულელეებს". ასე მაგალითად წერილში "როგორ მოვაწყოთ შეჯიბრება" ვლადიმირ ილიჩი აზრს გამოთქვამს საკმაოდ გარკვევით:
"გუშინდელი მონათმფლობელების და მათი ლაქიების ხროვის-ბატონი ბურჟუაზიული ინტელიგენტების დაუნდობელი სამხედრო დათრგუნვა".

იმათ ვისაც ვერ წარმოუდგენია თუ რა არის სამხედრო დათრგუნვა ჩვენ უფრო მისაწვდომად ავუხსნით თვალსაჩინო მაგალითებით.

სამოქალაქო ომის დროს დამსჯელ ღონისძიებებს "ბურჟუაზიის" წინააღმდეგ ახორციელებდნენ არა მარტო საკანონმდებლო აქტებით შექმნილი ორგანოები //1919 წლამდე ჩეკას ჰქონდა საქმეთა სასამართლოს გარეშე გადაწყვეტის უფლება. 1919 წლის 17 თებერვლიდან რევოლუციის მტრებისთვის განაჩენი გამოჰქონდათ რევოლუციურ ტრიბუნალებს//. პრაქტიკა გაცილებით უფრო მარტივი და მრავალფეროვანი იყო.

მიუნხენური სიცილიოგა უძილობის წინააღმდეგ

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5591772,00.html
 Школа смеха в Мюнхене лечит от бессонницы

"Смехойогу" придумали индусы, но она проникла и в Германию. Приблизиться к счастью с помощью этой весьма необычной методики помогает "школа смеха" в Мюнхене - вполне серьезное учреждение.

Смех продлевает жизнь. Это знают адепты модного направления йоги, которое активно практикуется на пляжах в Мумбаи и везде, где люди собираются вместе, чтобы посмеяться во благо здоровья тела и души. В Мюнхене есть целая школа, где людей с помощью смеха учат чувствовать себя лучше наедине с собой и окружающим миром. Основатель этой школы Кристоф Эммельманн (Christoph Emmelmann) утверждает, что смех приводит в действие одновременно 300 отдельных мускулов и высвобождает в организме "гормоны хорошего настроения".

Профессия - гелотолог

20 человек в возрасте от 25 до 65 лет стоят в кругу и хохочут, как одержимые. При этом они смотрят на мужчину, которого уже крючит от смеха. Это и есть Кристоф Эммельманн, учитель
смеха из Мюнхена. "Моя профессия - смех и юмор, - говорит Кристоф. - Я полностью посвятил себя этому предмету. Можно сказать, что я - гелотолог. В моей школе работают терапевты, специализирующиеся на смехойоге. Мы помогаем больным людям. Смех - это лучший способ привести в гармонию тело, душу и разум, а, кроме того, прекрасная гимнастика для дыхания".

ისააკ ბაბელი როგორც რუსული რევოლუციის მარკიზ დე სადი:

http://lib.rin.ru/doc/i/158446p.html
Игорь Яркевич
БАБЕЛЬ КАК МАРКИЗ ДЕ САД РУССКОЙ РЕВОЛЮЦИИ
"Писатель и революция 1917 г.", "Интеллигенция и революция" -- эти темы кажутся сегодня использованными и устаревшими. А, между тем, они не получили еще своего исследователя, способного оценить их не с позиции ангажированного политического обозревателя, а отстранено и не путая эстетику
Эта проблематика изначально подразумевала два выхода: или писатель принимал революцию и автоматически становился ее верным псом и певцом, или не принимал,  в результате чего оказывал ей явное или тайное сопротивление. Но обе эти модели диктуют писателю только вариант его поведения на политической арене, абсолютно не предусматривая многочисленные метаморфозы в зоне культуры. Поэтому ударение во взаимоотношениях писателя с последней русской революцией всегда делалось исключительно на политически спекулятивном моменте; вся культурология
Здесь опять же присутствует типичная для русской культурной традиции путаница эстетики и морали. Писатель всегда ждет от мощного политического события эстетического взрыва и обжигается на чудовищных моральных последствиях.

ევროპის საინტერესო ადგილებიდან-ვეველსბურგის ციხე-სასახლე

ЗАМОК ВЕВЕЛЬСБУРГ

Замок Вевельсбург относится ко временам Эпохи Возрождения, он построен князем Дитрихом фон Фюрштенбергом в Падерборне (Германия), в 1603—1609 гг..

Широкую известность Вевельсбург получил как училище по идеологической подготовке офицеров SS – «SS Schule Haus Wewelsburg», существовавшего с 1934 года в рамках Главной службы расы и населения. В феврале 1935 года замок перешёл под непосредственный контроль Личной комиссии рейхсфюрера SS Генриха Гиммлера.

Замок Вевельсбург окутан множеством легенд. Его связывают со Святым Граалем, и поисками нацистскими лидерами Копья Судьбы, которым римский страж убил Иисуса Христа. Согласно легенде, это копьё даст своему обладателю власть над миром. По странному стечению обстоятельств, все эти легенды связаны с одной из комнат в северной башне. Это так называемый Зал Обергруппенфюреров, с мозаикой в виде двенадцатиконечной свастики на полу, окруженной двенадцатью колоннами. Гиммлер считал себя наследником традиций короля Артура, а начальников отделов SS – рыцарями Круглого стола. Их также было двенадцать.

В подвале замка, под Залом Обергруппенфюреров располагался другой зал – “Вальхалла”. В центре там находится небольшое углубление. Вокруг – двенадцать пьедесталов. В этих двух залах очень необычная акустика – слышно абсолютно всё, как бы тихо вы ни говорили. Нацистские лидеры проводили там свои ритуалы.

Замок Вевельсбург в полной красе представлен на этих фотографиях.

წყარო: http://art-architecture.ru/zamok-vevelsburg/

სომეხთა და ქართველთა გადამრევი სტრიგოვსკი-1:

სომეხთა და ქართველთა გამაგიჟებელ იოზეფ სტრიგოვსკიზე:

იოზეფ სტრიგოვსკი, ავსტრია და სომხეთი, ავტორი კრისტინე მარანჩი,

1918 წელს იოზეფ სტრიგოვსკიმ დაასრულა ფუნდამენტური ნაშრომი სომხური ხუროთმოძღვრების ისტორიის შესახებ, "სომეხთა ხუროთმოძღვრება და ევროპა" //Die Baukunst der Armenier und Europa//.

ა სომეხთა და ქართველთა
გადამრევი სტრიგოვსკი.

ტოროს ტორამანიანის მიერ შეკრებილი მასალის საფუძველზე სტრიგოვსკიმ ჩაატარა უზარმაზარი მასშტაბის შედარებითი კვლევა და დაადგინა სომხეთის როლი ბიზანტიის, ირანის და დასავლეთ ევროპის ხუროთმოძღვრების განვითარებაში. ბევრმა აღნიშნა სტრიგოვსკის დებულებების საკამათო ხასიათი განსაკუთრებით ქრონოლოგიისადმი მისი დაუდევარი დამოკიდებულების და ხუროთმოძღვრების აშკარად რასიული ინტერპრეტაციის გამო. გაცილებით ნაკლები ყურადღება მიექცა სტრიგოვსკის განსაკუთრებით სომხეთით გატაცების მიზეზებს, რატომ გადაწყვიტა ამ გამოჩენილმა მეცნიერმა, ვენას პრესტიჟული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელმა ამდენი დროის და ენერგიის დახარჯვა მსოფლიოს ამ უცნობი კუთხის ხელოვნებაზე წიგნის დასაწერად? მე ამ საკითხს განვიხილავ წიგნის ევროპული და აღმოსავლური კონტექსტის განხილვით. მე შევეცდები იმის დამტკიცებას რომ სტრიგოვსკის ყურადღება მიიპყრო პარალელმა მის საკუთარ სამყაროსთან, პირველი მსოფლიო ომის დროინდელ ავსტრიასთან....მისი ეს ნაშრომი არაა მარტო სომხეთის ხელოვნებისა და არქიტექტურის გამოკვლევა. აქ დეტალურადაა განხილული ლიტურგია, რელიგია, სამახსოვრო წარწერები და ლიტერატურული წყაროები.

130 წლის წინ,1882 წელს დაიბადა პაველ ფლორენსკი

http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-51676/ 

1882 წლია 22 იანვარს, 130 წლის წინ დაიბადა პაველ ალექსანდროვიჩ ფლორენსკი, ბოლშევიკების მიერ მოკლული კიდევ ერთი კაიკაცი. რუსული კულტურის ვერცხლის საუკუნის გამოჩენილი ღვთისმეტყველი,მეცნიერი და ფილოსოფოსი. მისი ლიტერატურული გარემოს წევრები იყვნენ ვლადიმირ სოლოვიოვი, ანდრეი ბელი,ვალერი ბრიუსოვი, კონსტანტინ ბალმონტი,დმიტრი მერეჟკოვსკი,ზინაიდა გიპიუსი,ალექსანდრ ბლოკი....

მიხაილ ნესტეროვის სურათი
 "ფილოსოფოსები, პაველ ფლორენსკი
და სერგეი ბულგაკოვი" //1917//

პაველ ფლორენსკიმ უკვე უნივერსიტეტში დაინახა ცოდნის შეზღუდულობა და მიხვდა ღმერთის რწმენის გარეშე ჭეშმარიტების შემეცნება შეუძლებელია. მან გაიცნო დონის მონასტერში მცხოვრები ეპისკოპოსი ანტონი//ფლორენსოვი// და სთხოვა მას კურთხევა ბერად შედგომაზე. ეპისკოპოსმა მას ურჩია ტროიცე-სერგის სასულიერო აკადემიაში შესვლა.

აკადემიის დამთავრების შემდეგ ფლორენსკი ხდება მასწავლებელი ამ აკადემიაში. ის წერს წიგნების ღვთისმეტყველების,ფილოსოფიის და ფილოლოგიის საკითხების თაობაზე. დაოჯახდება და ხდება მღვდელი.

ოქტომბრის გადატრიალებამდე რჩება 6 წელი.

პაველ ფლორენსკი რევოლუციის შემდეგ ხდება ტროიცე -სერგის ლავრას სწავლული მდივანი და სალაროს მცველი. მნიშვნელოვანწილად ფლორენსკის წყალობით გადარჩა მისი მთავარი სიწმინდე- წმინდა სერგი რადონეჟელის თავი.

ლავრის დახურვის შემდეგ ფლორენსკი მუშაობს სახალხო მეურნეობის სრულიად საკავშირო საბჭოში//ვსნხ// და მონაწილეობას იღებს რუსეთის სახელმწიფო ელექტრიფიკაციის //გოელროს// განხორციელებაში.

რუსული ვერცხლის საუკუნე

http://moy-bereg.ru/kultura-serebryanogo-veka/kultura-serebryanogo-veka.-russkaya-kultura-rubezha-xix-xx-vekov-html-2.html
Русская культура рубежа XIX-XX веков. Серебряный век русской культуры

Добавьте подпись

Страница 1 из 6 

Русская культура конца XIX – начала XX веков – сложный и противоречивый период в развитии русского общества. Культура рубежа веков всегда содержит в себе элементы переходной эпохи, включающей традиции культуры прошлого и новаторские тенденции новой зарождающейся культуры. Происходит передача традиций и не просто передача, а зарождение новых, все это связано с бурным процессом поиска новых путей развития культуры, корректируется общественным развитием данного времени. Рубеж веков в России – период назревания крупных перемен смена государственного строя, смена классической культуры XIX века на новую культуру XX века. Поиск новых путей развития русской культуры связан с усвоением прогрессивных веяний западной культуры. Пестрота направлений и школ – черта русской культуры рубежа веков. Западные веяния переплетаются и дополняются современными, наполняются конкретно русским содержанием. Особенностью культуры этого периода является ее ориентация на философское осмысление жизни, необходимость выстроить целостную картину мира, где искусству наряду с наукой отводится огромная роль. В центре внимания русской культуры конца XIX – начала XX веков оказался человек, который становится неким связующим звеном в пестром многообразии школ и направлений науки и искусства с одной стороны, и своеобразной точкой отсчета для анализа всех самых разнообразных культурных артефактов с другой. Отсюда тот мощный философский фундамент, который лежит в основании русской культуры рубежа веков.

სომეხთა და ქართველთა გამაგიჟებელ იოზეფ სტრიგოვსკიზე-2::

ა სომეხთა და ქართველთა
გადამრევი სტრიგოვსკი.

იოზეფ სტრიგოვსკი, ავსტრია და სომხეთი,ავტორი კრისტინე მარანჩი,
                 
სტრიგოვსკის მიერ სომხეთის ინტერპრეტაცია საკვირველად ჰგავს მის წარმოდგენას ავსტრო-გერმანელებზე.

Интерпретация Армении Стржиговским поразительно похожа на его представление об австро-германцах. Ниже мы рассмотрим образ армянской архитектуры у Стржиговского в свете сопутствующего его исследованиям подъема пангерманизма в Австрии. Ко второму десятилетию XX века мультиэтничный состав Австро-Венгерской империи привел к ряду сепаратистских движений, угрожавших национальной стабильности. «К 1910 году, – пишет Эндрю Уайтсайд (Andrew Whiteside), – многие наблюдатели видели быстрое ослабление внутренних связей и внешней безопасности дуалистичной монархии и предсказывали ее неизбежный, сопряженный с насилием, распад». Австрийцы опасались, что Богемия будет захвачена русскими, подъем панславизма угрожал югу империи, а итальянская ирредентистская партия завоевывала широкую поддержку в Трентино и Тироле. Видя распад государства, австрийские немцы становились все более враждебными в отношении негерманского

გეორგიი ფედოტოვი,"სამი დედაქალაქი

http://www.gumer.info/bibliotek_Buks/History/Fedotov/_3Stol.php

Добавьте подпись

Все книги автора: Федотов Г. (9)

Федотов Георгий. Три столицы

(Напечатано в "Вёрсты", Париж, 1926 год, № 1, с.147-163 - первая публикация под псевдонимом Е.Богданов) 

Старая тяжба между Москвой и Петербургом становится вновь одной из самых острых проблем русской истории. Революция — столь богатая парадоксами — разрубила ее по-славянофильски. Впрочем, сама проблема со времени Хомякова и Белинского успела изменить свой смысл. Речь идет уже не о самобытности и Европе, а о Востоке и Западе в русской истории. Кремль — не символ национальной святыни, а форпост угнетенных народов Азии. Этому сдвигу истории соответствует сдвиг сознания: евразийство расширяет и упраздняет старое славянофильство. Но другой член антитезы — западничество — и в поражении своем сохраняет старый смысл. Дряхлеющий, зарастающий травой, лишенный имени, Петербург духовно живет своим отрицанием новой Москвы. Россия забывает о его существовании, но он еще таит огромные запасы духовной силы. Он все еще мучительно болеет о России и решает ее загадку: более, чем когда-либо, она для него сфинкс. Если прибавить, что почти вся зарубежная Россия — лишь оторванные члены России петербургской, то становится ясным: Москва и Петербург — еще не изжитая тема. Революция ставит ее по-новому и бросает новый свет на историю двухвекового спора.

პროკუდინ გორსკის ფოტოები

პროკუდინ-გორსკის მიერ
გადაღებული ქართველი ქალი.

ქიმიკოსი, გამომგონებელი, საიმპერატორო რუსული გეოგრაფიული და ტექნიკური საზოგადოებების წევრი, ფერადი ფოტოგრაფიის პიონერის და რა თქმა უნდა ბოლშევიკების მიერ გაძევებული ემიგრანტი სერგეი მიხაილოვიჩ პროკუდინ-გორსკის ფოტოების ეს უნიკალური კოლექცია ინახება ამერიკის შეერთებული შტატების კონგრესის ბიბლიოთეკაში. პროკუდინ-გორსკიმ შთამომავლებს შეუნახა მოკლული იმპერიის სახე. ღირს მისი გახსენება.

1904 წელს სოლიდური ადამიანი,ოჯახის მამა დაიძრა ექსპედიციაში თურქესტანში მზის დაბნელების გადასაღებად. ეს იყო დასაწყისი.

შემდეგ ის წავიდა მთიან დაღესტანში. იმავე წელს მან გადაიღო ფინეთი და სანკტ-პეტერბურგის არემარე. მას მოუნდა მთელი რუსეთის უკვდავყოფა რათა ყველას,და პირველ რიგში ბავშვებს, ენახათ და ყვარებოდათ ქვეყანა. პროკუდინ-გორსკი დარწმუნებული იყო იმაში რომ მისი ნამუშევრების მნახველი მათ სამუდამოდ დაიმახსოვრებდა და განათლება იქცა მისი ცხოვრების აზრად.

საბჭოთა მხატვრული ანდერგრაუნდი

Татьяна Шехтер

НЕОФИЦИАЛЬНОЕ ИСКУССТВО ПЕТЕРБУРГА (ЛЕНИНГРАДА)
Очерки истории

I

В художественной культуре второй половины XX века мы встречаемся с явлениями, которые не укладываются в рамки традиционных представлений о направлениях или течениях, подчиняющихся одному "кодексу" творчества. Современная культура открывает нам целые пласты художественной жизни, обладающие целостностью при сложных и неординарных взаимоотношениях составляющих их компонентов. Среди таких самоценных и завершенных явлений второй половины XX столетия и помещается неофициальное искусство Петербурга.

Культура, не принимающая нормы и правила, установленные в жизни современного ей общества, развивается, если в этом обществе практикуются запреты на какие-то виды или способы художественного творчества, чем и отличалась культурная политика советского государства, отождествляющего искусство с идеологической деятельностью и требовавшего от него соответствия государственной идеологической и политической программы. Те, кто не принимал этих требований, оказывались как бы вне закона, а их творчество объявлялось антиобщественной и антигосударственной акцией. В эту категорию попадали люди разных творческих профессий, направлений и вкусов. Чтобы работать, они были вынуждены уходить "в подполье" - создавать независимые объединения, организовывать свои выставки и издания. Постепенно в нашей культуре формировался "второй план", становление которого проходило в борьбе с официальными структурами и под их давлением, что в значительно мере определило его специфику.

საბჭოთა საგიჟეთის ისტორიიდან-ვასილი იაკოვლევიჩ სიტნიკოვი:

რუსული არაოფიციალური ხელოვნების დიდი ფიგურა, ფერმწერი და გრაფიკოსი ვასილი სიტნიკოვი//1915-1987//.

   ერთი რუსი სოფლელი, დაიბადა რუს გლეხთა ოჯახში 1915 წლის  19 აგვისტოს ტამბოვის გუბერნიის სოფელ ნოვო-ნიკიტინოში. 1921 წელს გადავიდნენ მოსკოვში. 1933 წ. სწავლობდა გემთმექანიკია ტექნიკუმში და შეიყვარა იალქნიანი ნავების მოდელების კეთება. სამხატვრო სასწავლებელ ვუტემასში შესვლა ვერ შესძლო. მუშაობდა მეტროს მშენებლბაზე, მხატვარ მულტიპლიკატორად და მემოდელედ რეჟისორ  ა.ლ. პტუშკოსთან.
 აჩვენებდა დიაპოზიტივებს სურიკოვის სახელობის სამხატვრო ინსტიტუტის პროფესორების ლექციებზე რის გამოც მას შეარქვეს ვასია ფანარშჩიკი//მეფანარე//. 


   ბულგაკოვის მოსკოველებმა ის დააბეზღეს,1941 წელს დაიჭირეს,გიჟად გამოაცხადეს და დაამწყვდიეს   ყაზანის საგიჟეთში. 1944 წელს მოვდა ჯერ ციხის საავადმყოფოში,შემდეგ ჩვეულებრივ საავადმყოფოში სადაც ბევრს ხატავდა. იმავე წელს დაბრუნდა მოსკოვში და არსებობდა შემთხვევითი სამუშაოებით. 

გაუმარჯოს ჩაუშესკუს!

http://www.x-libri.ru/elib/woltn000/00000115.htm#a38

"...ამავე დროს დასავლეთს განსაკუთრებით უყვარდა რუმინეთი. 20-დე წლის განმავლობაში ეს ქვეყანა განასახიერებდა დამოუკიდებლობას. დამამტკიცებელი საბუთებიც საკმარისი იყო:ბუხარესტის ხელისუფლება არ შეუერთდა ვარშავის ხელშეკრულების ქვეყნებს 1968 წელს ჩეხოსლოვაკიაში შეჭრისას. რუმინეთს შსანიშნავი ურთიერთობები ჰქონდა იზრაელთან და ჩინეთთან. რუმინეთი ამიტომ დააჯილდოვეს პრივილეგირებული ერის სტატუსით რაც მას აძლევდა მომგებიანი კრედიტების და საუკეთესო დასავლური ტექნოლოგიის მიღების საშუალებას..." //რა უქნა მერე გორბაჩოვის მიერ გადურაკებულმა დასავლეთმა ჩაუშესკუს ცნობილია...//


Румыния в свою очередь занимала особое место в хит-параде любимцев Запада. Лет 20 эта страна символизировала независимость. Хватало и доказательств: бухарестские власти отказались присоединиться к странам - участницам Варшавского Договора во время вторжения в Чехословакию в 1968 году; они поддерживали прекрасные отношения с Израилем и Китаем. В вознаграждение за это Румыния пользовалась статусом "привилегированной нации", позволявшим ей получать выгодные кредиты и все лучшее из западных технологий. 
         Вольтон Тьерри
    "КГБ ВО ФРАНЦИИ"

ამხ. ზინაიდა რიხტერი ეხლა ხევსურეთზე

http://www.youtube.com/watch?v=61b6njZz2Y8&feature=related
       
     ამხ. ქალბატონ  ზინაიდა რიხტერს აფხაზეთში მოგზაურობისას არ მოეწონა მეგრელები და სვანები, აქ მას თუშ-ფშავ-ხევსურები  არ მოსწონს, რა ვქნათ კაცია /ქალია/ და გუნება. დოკუმენტი საინტერესოა, გავეცნოთ.          

შალვა ქიქოძე-ხევსურეთი,1920.

 ხევსურები ძალიან  ძველი და აღმოსავლეთ საქართველოში მცხოვრები მეომარი ქართველი ტომია.

ხევსურებს აცვიათ გრძელი, მუხლებამდე, მძივებით ნაქარგი პერანგები /სტიქარის სახეობა/. საზეიმო შემთხვევებში ისინი გამოდიან რაინდული მუზარადებით, ჯავშნური ბადით, ძველებური ფოლადის ხმლებით და ფარებით, 

      ხევსურები იყოფიან ორ კასტად: მშვიდობიანად მშრომელ მწყებსად და მიწათმოქმედებად და მეომარ, მეზობელი ტომების ამკლებ ფშავებად და თუშებად.

   ტფილისში ისტორიკოსმა-პროფესორმა ჩემთან ერთად ამიერკავკასიის რუკის თვალიერებისას თქვა: სცადეთ ხევსურეთში შატილამდე მისვლა /შატილი არის ხებსურთა უკანასკნელი სოფელი ჩრდილოეთ კავკასიაში მიმავალ

მოსკოვი და წამებული საქართველო

«Москва и мученическая Грузия»

Настоящюю книгу, с большим уважением и почтением

посвящаю защитникам Грузии,

всем тем, кто находясь в безнадежном положении, не уступил

ни горсти своей родной земли,

героям Табахмелы, храбрым курсантам Тбилисской военной школы,

всем тем, кто кровью своей написал одну из блестящих страниц

в истории Грузии!

Предисловие

«Москва и мученическая Грузия» - автор попросил меня написать предисловие к этому интересному и поучительному очерку. Я согласился по двум причинам. Во-первых, лично был очевидцем событий описанных в этой книге, а во-вторых, меня всегда волновала и интересовала судьба Грузии.

В результате произошедшей в 1917 году революции в России, Грузия восстановила свою независимость. Нужно отметить, что грузинский народ ярко характеризуется храбростью и национальным чувством. Однако, мы посчитали бы, что у них отсутствуют эти достоинства лишь в том случае, если бы они не воспользовались той свободой, которую предоставили им события того времени.

После ухода русской армии из Закавказья, Грузии стала угрожать Турция. Призыв к союзникам не дал результата. Тогда Грузия обратилась к Германии и получила ожидаемую помощь; мы не можем осуждать ее за этот поступок, ведь Германия спасла тогда Грузию от турецкой оккупации.