6.02.2013

ლოთობა და კგბ სპობს ხალხებს, ანტისტალინისტის სტალინისტად პერესტროიკა

РоссияСобытия   Также в этом разделе
  
СМЕРТЬ РОССИИ. Водка и КГБ уничтожат русских до последнего человека
Время публикации: 14 апреля 2013 г., 23:38

В английские книжные магазины поступила книга известного британского советолога Оливера Баллоу «Последний человек в России, и борьба за спасение умирающего народа» (The Last Man in Russia, and the Struggle to Save a Dying Nation).

 

В своей рецензии на книгу лондонская газета «Обзервер» (воскресный номер «Гардиана») в частности пишет:

 

«В этом живом портрете современной России везде присутствует алкоголь и КГБ. Баллоу пишет, что не надо долго искать причину гибели России. Русские буквально упиваются до смерти.

 

Статистика отрезвляет. Русское население сокращается уже у течение десятилетий. Средняя продолжительность жизни упала ниже пенсионного возраста.

 

Русские экономисты знают, что открыл Ленин после того, как к власти пришли коммунисты. Хотя он объявил, что государство запретит продажу алкоголя, ни одно правительство не могло позволить себе потерять почти половину своих доходов. Поэтому коммунисты монополизировали эту торговлю. Они сделали это эффективно: к 1940 году в России было больше магазинов по продаже алкоголя, чем по продаже фруктов, мяса и овощей.

 

«Последний человек в России» — это современная история, отраженная в жизни  одной известной личности. Жизнь отца Дмитрия Дудко более или менее отражена в подъеме и падении коммунистической партии.

 

Он родился в коренной России в 1922 году и умер в Москве в 2004. По мере восхождения звезды России как сверхдержавы стала острой проблема русского пьянства. Именно в это время Дудко привлек общественное внимание. Он стал голосом  русских диссидентов. Жена Солженицына назвала его «человеком удивительной честности».

 

«Порок как ржавчина или черви подрывает наши ценности и мораль, калеча подрастающее поколение». Эти слова могли бы быть произнесены в современной России, но они взяты из одной из проповедей Дубко в 1972 году.

 

В 1973 году он  начал обсуждать у себя в церкви на диспутах с участием верующих проблемы России, чего не смогло стерпеть КГББ.  Его арест стал мировой новостью, но не такой крупной, как его появление в июне 1980 года с раскаянием на государственном телевидении, когда, по словам  Баллоу, он «спокойно и методично уничтожил сам себя».

 

Жизнь для отца Дмитрия и диссидентского движения после этого продолжались, но никто не смог забыть предательство отца Дмитрия самого себя и  движения.

 

Баллоу ездит по всей России в поисках людей и мест, связанных со священником-диссидентом, и описывает упадок русского народа. Баллоу отмечает:

 

«Сплетни и недоверие заменили солидарность и  дружбу (существовавшие во времена советских диссидентов — КЦ). И если КГБ могло справиться с этими решительными бойцами и тесными друзьями, вообразите, что оно сделало сейчас со всей страной».

რუსეთის მართლმადიდებლობის სახელგანთქმულ მოღვაწე და ქადაგ მამა ალექსანდრე მენს არაერთხელ მიუღია მუქარით სავსე ბარათები, ბოლოს მას ცულით თავი გაუხეთქეს. 1990 წლის 9 სექტემბერს ის ჩქარობდა ეკლესიისკენ სადაც უნდა მიესწრო ლიტურგიისთვის. 
 
სავარაუდოდ მოხდა შემდეგი: მასთან მიირბინა ვიღაც კაცმა და გაუწოდა ბარათი. მამა ალექსანდრემ ამოიღო სათვალეები და დაიწყო კითხვა. ამასობაში ბუჩქებიდან გამოხტა მეორე კაცი რომელმაც მამა ალექსანდრეს უკნიდან ჩაარტყა ცული (სხვა ვერსიით სამხედრო ნიჩაბი) //ალბათ ისეთი რომელიც გამოიყენეს თბილისში 1989 წლის 9 აპრილს, გ.მ.//.

დასისხლიანებული მღვდელი გაემართა სადგურისკენ. გზაში შემხვედრმა ქალმა კითხა თუ ვინ უქნა მას ეს. მამა ალექსანდრემ უპასუხა რომ არავინ, რომ ეს მას თვითონ შეემთხვა. მან მიაღწია კარამდე და დაეცა.

საბჭოთა კავშირის პრეზიდენტის//გორბაჩოვის// და რუსეთის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის პირადი განკარგულებების მიუხედავად მკვლელობა გაუხსნელი დარჩა.

5.30.2013

5.08.2013

პარიზის წამლეკავ წყალდიდობებზე.

დიდი კატასტროფები პარიზში:
1910 წლის პარიზის 
დიდი წყალდიდობა
არ ვიცი რაა უფრო დიდი უბედურება, სტიქიური კატასტროფა თუ პერესტროიკა მაგრამ ცხადია ის რომ ყველანაირ უბედურებას ერევა საზოგადოების მყოლი ერი და ხალხი.

რა არის საზოგადოება? წვრილმან და მსხვილმან ეგოიზმთა დამძლევი და განათლებული თუ ვერა ნამდვილად ნასწავლი და არა უბრალოდ დიპლომირებული ადამიანების კრებული. 

ფრანგებს ასეთი საზოგადოება საუკუნეების მანძილზე ჰყავდათ და დღესაც ასე თუ ისე ჰყავთ და სძლებენ ჯერ-ჯერობით.

ქართველებს კი, ვისაც საზოგადოება მოგვისპეს 1924-1945 და შემდეგ წლებში, რბილად რომ ვთქვა ცოტა გაგვიჭირდა არსებობა.


მაგრამ უნდა ითქვას რომ ლამაზი პარიზის გაშენებაც არ ყოფილა იოლი საქმე და მისი მკვიდრებსაც საუკუნეების მანძილზე მრავალი ჭირ-ვარამის გადატანა მოუწიათ. ეხლა არ შევჩერდებით ჰუნების და სხვა ვანდალ-ბარბაროსების თუ საფრანგეთის მათზე არანაკლებ ამაოხრებელი ნორმანების თარეშზე  და რევოლუციაზე. ეხლა ცოტას ვილაპარაკებთ პარიზში დიდ ბუნებრივ კატასტროფებზე, კერძოდ მდინარე სენას ხშირ ადიდებებზე, 2009 წელს პარიზში გამოიცა სესილ რენოდას  წიგნი "დიდი კატასტროფები პარიზში"(Cécile Renaudin,Les grandes catastrophes à Paris) გთავაზობთ მის დიდ ნაწილებს.

2.07.2013

დათუნა, გურჯიხლი, უცნობი თამარი:

პატიმატ ტახნაევა
დათუნას ქართული ეკლესია დაღესტანში,"გურჯიხლი" ანუ "ქართველობა" დაღესტანში, უცნობი თამარი, შამილი, ალექსანდრე ბატონიშვილი...


"გურჯიხლი" ანუ ქართველობა დაღესტანში,დათუნას აკლესიის ისტორიიდან დაღესტნელი მკვლევარი პატიმატ ტახნაევას მიხედვით.
               
დათუნას ეკლესიის საკვირველი ბედი
ეკლესია რომელიც გაცოცხლდა იმამი შამილისდროს.

სტატისტიკის თანახმად რუსეთის ყოველი მეორე მიზგითი დაღესტანშია მაგრამ დაღესტანიმისი ისტორიის შუა საუკუნეების პერიოდში ქრისტიანული იყოქრისტიანული იყო  კავკასიისალბანეთიც (რომელიც ავტორის აზრით სამხრეთი დაღესტნის მიწის ნაწილიიყომთარგმნელი).
ქრისტიანული იყო შუა საუკუნეების ავარული სამეფო სარირი რომლის ცენტრიც ხუნზახშიიყო.